In de taxi op weg naar Gare du Nord zit ik met een intens tevreden gevoel. Terugkijkend op mijn semester als Erasmusstudent aan de Sorbonne in Parijs vind ik dat ik er het maximale heb uitgehaald. Ik heb mijn studiepunten binnen, vrienden gemaakt van allerlei soorten nationaliteiten en als amateur-antropoloog veldwerk verricht naar de Franse man (Conclusie: Dé Franse man bestaat niet). Ook heb ik Parijs goed leren kennen. Ik heb elk ter zake doende museum aangedaan waarvan het Louvre zelfs wel een keer of twintig.

Via de Périphérique reed de taxi naar het Noorden van de stad, om vanaf daar af te dalen naar Gare du Nord. We reden door het 18^e arrondissement, waar ik nog nooit was geweest. Een straat stond vol met tientallen gebukte mannen. Ik kon maar niet bedenken waarom, misschien was iemand een lens kwijt? De taxichauffeur reageerde via zijn achteruitkijkspiegel op mijn verbaasde blik door uit te leggen dat het biddende moslims waren die niet allemaal in hun kleine moskee passen. Deze drukke straten waren niet alleen bevolkt door Arabieren, maar ook door Afrikanen en Aziaten.

Wat ik hier zag, wakkerde een onrustig gevoel aan dat ik eerder had gevoeld wanneer ik in de krant over de banlieues las. Mijn taak als geschiedenisstudent is het bestuderen van het verleden, maar nu kreeg ik sterk het idee dat ik het verleden niet alleen heb bestudeerd maar er ook in heb geleefd. Parijs is niet meer het Parijs van de Franse koningen of de Franse Revolutie, maar de grootste Afrikaanse stad van de wereld. Het ligt alleen in Europa. Ik had al die tijd rond gelopen in een museum. Prachtig, maar niet het echte Parijs, slechts een fantoomstad.

Eenmaal weer terug in Groningen bleek ik gelukkig nauwelijks iets te hebben gemist. Je kunt nu pasta eten op het station en er zit een nieuwe koffietent naast het Harmoniegebouw. Een geruststellend idee, deze stad kan ik tenminste bijhouden.

Lise Evers

Column, Lise Evers, Museum Column