Het politiek moment van het jaar 2008: toenmalig minister Ella Vogelaar wordt ondervraagd door een ietwat bekakte verslaggever, gestoken in een hip overhemd, dat strak spant om zijn studentikoze bierbuikje. Vogelaar probeert uit alle macht de roze microfoon te vermijden. Een kansloze missie blijkt; de interviewer geeft niet op en de minister klapt volledig dicht. De apathische reactie van Vogelaar voorspelt weinig goeds en inderdaad: wat nog rest is een treurig aantal laatste maanden van falen, waarna ze aftreedt.

Dit incident was de definitieve doorbraak van de man met de roze microfoon: Rutger Castricum, sterverslaggever bij het weblog GeenStijl en binnenkort ook bij de nieuwe publieke omroep PowNed. Sinds Vogelaargate zet Rutger de boel regelmatig op scherp in politiek Den Haag, getuige de huivering die door de gangen gaat als hij voorbijloopt. Speel je het spelletje mee, dan kom je eraf met een joviale knuffel. Maar begin je te stotteren en onzin uit te kramen, dan duikt de immer goedgeklede verslaggever er met zijn volle gewicht bovenop, en dat is geen pretje.Anders dan zijn uiterlijk doet vermoeden heeft Rutger een weinig enerverende studententijd gehad. Na een zorgeloze jeugd in Wassenaar ging Rutger journalistiek doen aan de hogeschool van Zwolle, alwaar hij met zijn ‘Gooische r’ flink uit de toon viel tussen alle ooo’s en aaa’s. Met vochtige ogen vertelt hij dat dit één van de moeilijkere periodes uit zijn leven was: “Mijn tijd in Zwolle was heel zwaar. Ik had veel moeite met al die mensen die zich niet kunnen kleden. Het niet gebruiken van deodorant was voor mij het meest schokkend. Zodra ik kon vluchtte ik weer naar de hockeymeisjes, witte wijntjes met ijs, Cabrio’s en Jan van Gent sloepjes.â€

Een studententijd met verenigingen, doordeweekse zuipavondjes en brakke colleges was dus niet aan hem besteed. Hoewel hij netjes zijn tijd uitzat op de hogeschool, speelde het grootste deel van zijn sociale leven zich nog af in de Randstad: “In de weekenden werd er gedronken. Maar dan wel met vrienden die ik al had voor de studententijd. Ik had geen zielige vereniging nodig, waarin je eerst een week door de modder moet om nieuwe vrienden te maken. Ik ben wel eens zo’n sociëteit binnengewandeld. Geen muziek, stopdasjes, grote verhalen, geen vrouwen. Ik vond het een beetje een sekte. Voor de gein heb ik een hoge pief gepakt en tegen de muur gezet. ‘En nu op je knieën’, brulde ik. De confrontatie met hun eigen zielige gedrag werd mij niet bepaald in dank afgenomen: ik mocht weer gaan.â€

Toen hij zijn diploma op zak had kon hij aan de slag bij RTV Rijnmond, waar hij het programma Rutger leert Stappen maakte. Al snel viel hij op bij de redacteuren van GeenStijl, die gelijk doorhadden dat zijn manier van werken naadloos aansluit bij al waar het weblog al jaren garant voor staat: tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend. In de items die hij maakt voor GeenStijl zoekt hij vaak de grens op. Zo huppelde hij laatst vrolijk in z’n nakie op een naturistenbeurs, zijn jongeheer enkel bedekkend met een minuscuul microfoontje, waarmee hij mensen interviewde.

Een ander aspect dat vaak terugkomt in de items is zijn zwak voor vrouwelijk schoon. Menig persvoorlichter of studente op het een of andere partijcongres heeft al kennis gemaakt met zijn charmes. Rutger erkent dat hij met zijn blonde lokken en zwoele blik overal waar hij komt de hockeymeisjes van zich af moet slaan:“Ik heb in de loop der jaren heel veel groupies verzameld. En ze vinden het allemaal even erg dat ze me moeten delen met mijn vriendin.â€

Een vrouw die zijn aandacht duidelijk niet kon waarderen was Chantal Janzen. Ze spuugde hem vol in zijn gezicht bij de verkiezing van de mooiste vrouw van Nederland. Als je op het scherpst van de snede interviewt, kan het ook niet anders dan dat je mensen tegen de borst stuit. Naast Chantal Janzen en Ella Vogelaar trokken ook figuren als Rob Kamphues en Hanneke Groenteman zijn ondervraging slecht. Verder moeten groepen als gelovigen en feministen het vaak ontgelden. Rutger erkent, dat hij niet bij iedereen geliefd is: “Natuurlijk word ik wel eens met de nek aangekeken, maar dat wil ik ook graag zo houden. Ik vind het belangrijk dat een item iets losmaakt in mensen. Het maakt niet uit of het woede, lachen of huilen is. Op het moment dat televisie ‘wel aardig’ is, ben je doorsnee en lult niemand erover. Als iedereen je leuk vindt, dan wordt je zo’n Winston Gersta-nogwat. Mijn grootste schrikbeeld. Graag heb ik een 60-40 verdeling, waarbij zo’n 40 procent je haat.’

Rutger kiest
Beste politicus/politica?
Ome Roon, ofwel Plasterk die ons op slinkse wijze het publieke bestel in heeft gerommeld.
Lekkerste politica?
Mei li Vos, Sabine Uitslag. Maar er lopen vooral heel veel plezierige voorlichters rond in Den Haag
Beste presentator bij de publieken op dit moment?
Jeroen Pauw/Hugo Borst/Prem Radhakishun
Presentator met het kleinste plassertje (op Rob Kamphues na)?
Teveel om op te noemen

Ella Vogelaar, Geenstijl.nl, het Gesprek, interview, Rutger Castricum Het Gesprek